Есенска поезија (примена на аудитивни и визуелни елементи)

                                        

         Есента е убава
Есенска песна ветерот пее
дождот, тивко, почна да лее
птицата под стреата се сокри
паркот со жолти лисја се покри.
         - Санел и Халид

          Есента е убава
 Есента е убава во мојот крај,
свети, блеска со волшебен сјај.

Ветерот свири на својата труба,
дрвјата ја соблекуваат летната руба.

Птиците црцорат на патот кон југ,
да соберат сили за за патот друг.

Сонцето срамежливо зад облак ѕирка,
врапчињата под стреа се скрија.
                  -Хафса

                    Есен
Есента е мила
нежна како свила.
Ветрецот тих
ни напиша есенски стих.

Летото пројде
есента дојде.
Сонцето тажно грее
птицата милно ни пее.

Есента ни дава
спокој и рај,
лисјата златни
светат со сјај.
    -Сулејман
                                        

 Есента е убава
Есента е волшебничка.
раскошна, убава и мила,
нежна, мека како свила.

Есента е сликар добар,
со очиве видов мои,
како со четка жолто бои.

 Есента е домаќинка.
Луѓето ја фатија лажицата
 ја започнаа зимницата.
               -Фемија

Есента е убава
Во мојот роден крај,
дојде есента златна,
ни донесе спокој и рај,
ги распосла жолтите платна.

Есенска убава слика,
се протега пред нас,
лисја килим ткаат,
ветерот пее на цел глас.
 -Мелани
                                                 

 Есента е убава
Есента е убава, златна,
птиците одат на југ.
Ветерот песна пее,
дождец почнува да лее.

Лебедот бел на езеро спие,
своите крилја нежно ги крие
На небото облаци бели
како памукчиња се цели.
            -Амела

 Есента е убава
 Есента е убава во мојот крај
 свети со жолт волшебен сјај
 ветерот песната ја пее
 сонцето тажно грее.

Птиците се вртат во круг,
полека си заминуваат на југ.
Врапчето под стреа се сокри,
паркот со жолти лисја се покри.
       -Муса
                                                

Есента е убава
Есента е убава
во мојот крај
лисјата златни
светат со сјај.

Есента нежна мила
лисјата се распослани
како килим од свила.

Заминаа и птиците
се почнаа зимниците.
Дождот врне тих,
јас пишувам стих.
        -Дилбера

       Есента е убава
Есенска песна птицата пее
за дождот кој тивко се лее.
Сонцето тажно зад облак се крие.
есенски нектар сака да пие.

Лисјата  се вртат во круг,
со поздрав за птиците кон југ.
Врапчето под стреата свири,
не може никако да се смири.

Ветерот со трубата се јави,
на езерото бранови прави.
Лебедот со крилјата бел
 се стуткал од есента цел.
              -Мирела

Есента е убава
Есента е убава
во мојот роден крај,
птиците црцорат
есенски, волшебен рај.

Ветерот силно го дувна
последниот жолт лист,
дождот со својата труба,
напиша нотен запис.

Плачливото сонце
ѕирка зад облак сив,
птиците летнаа на југ,
се кријат од ветерот див.
          -Аделина

Есента е убава
Есенска почна бајка
мирисна, разнобојна, мила
благородна наша мајка,
облечена во жолта свила.

Костени, ореви се берат,
круши, грозје, јаболка има
полни кошници се мерат,
есенска симфонија се снима.
- Енсар, Ирфан, Мустафа


                                                         

Есента е убава

Учениците при пишувањето на творбите за есента применија аудитивни и визуелни елементи.
Напишаа стихови што претставуваат слика(визуелни елементи) и стихови кои асоцираат на звук(аудитивни елементи).
Нашата работа не застанува тука, продолжуваме со нови стихови испеани од душа!

За езерото и неговите убавини-лични творби

Езерото, вечна инспирација за прекрасни ученички стихови. Прочитајте ги песните, на секогаш инспирираните, шестоодделенци!
                     

Езерска слика

По езерото кајче плови,
рибарот вешто риби лови.
Езерото јас го гледам,
за него убави стихови редам.

Риби мирно пливаат,
галеби силно летаат.
Сонцето пламено гори,
кајче со бранчиња се бори.

Месечината цела ноќ свети,
на езерото нежност му вети.
Патникот патува до зори, се чуди,
со насмевка езерото се буди.
-Аделина Калчиноска

Езерска слика

Лебед бел езерото го краси,
во водата лиценеце си мие.
Над водата рипче скокна,
од рибарот сака да се скрие.

Езерото наше Охридско се вика,
убаво, волшебно, вистинска слика.
Мирно и тивко како во мај,
блеска со прекрасен пролетен сјај.

Тивко е езерото, сонце го грее,
на песокот ракче се смее.
Деца на кејот шетаат,
на галебите храна им фрлаат.
-Хафса Мевмедоска

Езерска слика
Лебедот бел на езеро спие
своите крилја нежно ги крие.
Од југ ветерот се јави
езерски бранови тој направи.
-Фемија Руфатоска
                                           

Езерото
Езерото сино го гледам
стихови за него редам.
Кајче по езерото плови,
рибарот риби лови.

Лебеди, убави и бели,
со крилјата нежни се цели.
Галебите летаат високо,
на небото бескрајно широко.

Езерото го гледам во детските очи,
восхит и спокојство од нив се точи.
Капка вода на лицето ми капна,
езерска слика во срце ми стапна.
-Мирела Усоска

Езерска убавина

Езеро, рајско, убаво,
слатко, нежно и чудесно,
не` испраќа кај ветрови,
со Црн Дрим не` збратими.

Излегов да се прошетам,
крај Дримот до езерото,
ветерот силно вееше,
езерска песна пееше.

Во Струга сме родени,
со песни езерски задоени,
по Светот кај и да одиме,
езерото во мисли го носиме.
-Мелани Будоска
                       

                       
Езерска слика

Езерото со восхит го гледам,
стихови за песна редам,
за рибарот со кајче што плови,
за рибите со јадица што ги лови.

Песокот со езерото се ракува,
пријателство вечно посакува,
Ветерот со бранчиња се гушка,
за лебедот со галебот шушка.
-Дилбера Шерифоска

Езерска слика
По езерото кајче плови
рибарот риби лови
шареното кајче вешто броди,
со бранови езерски се бори.

Езеро, тивко, мирно,
големо си, сино и ширно.
Ветерот зад Јабланот се јави,
немирни бранови ќе прави.
-Ирфан Калчиноски

Новата генерација ни доаѓа...

               Оваа објава е посветена на новата генерација која ќе се дружи со вас, нормално преку Роземак. За почеток дел од нивните творби со научно-фантастична содржина. Навистина, нивната фантазија е многу бујна. Прочитајте ги творбите на шестоодделенците.
                                                           

                                 
                                   Средба со суштество од друга планета

                 Убав ноемвриски ден, се шетав низ блискиот парк. Седнав на една дрвена клупа малку да се одморам. Уживањето во убавиот есенски ден ми го прекина една необична светлина што се појави пред мене. Како во сон, од светлината излезе чудно суштество. Се исплашив од неговата зелено-сина боја и чудни очи со кои љубопитно ме гледаше.
- Кој си ти?- треперливо го прашав.
- Јас сум Тини, од планетата Зума. Мојот вселенски брод се расипа и јас слетав овде.
Неговите движења ми покажуваа дека е пријателски расположен и дека бара помош. Му се приближив и го прашав:
- Дали сакаш да ти помогнам и заедно да го поправиме бродот?
Тој се согласи, но од неговиот стомак почнаа да се слушаат чудни звуци.
- Гладен сум, морам да јадам. Ако не јадам, ќе станам лош.
Јас веднаш го однесов кај мене дома и без да нè видат, од кујната зедовме супа со моркови. Тини слатко јадеше воодушевен од необичниот, за него, вкус. Потоа го послужив со торта од вишни.
-Мммм... никогаш не сум пробал вакво нешто! Вкусно, прекрасно!
Тини уживаше во неговиот престој кај мене. Ние си игравме разни игри и станавме добри другари.
              Времето брзо минуваше, а тој мораше да си оди. Вселенскиот брод успеавме да го поправиме пред да се стемни. Тини влезе во него, весело ме поздрави и ми вети дека ќе дојде повторно за да ме однесе на неговата планета. Одличен ден! Му ја подарив мојата белегзија за секогаш да се сеќава на мене.
             Светлината од неговиот брод полека исчезнуваше во далечината. Јас долго гледав кон небото восхитена од необичната средба.
                              Ученичка: Дилбера Шерифоска

                        Средба со суштество од друга планета
  
              Еден ден, јас и моите другарки отидовме на прошетка во најблискиот парк. Кога стигнавме таму, седнавме на една клупа. Разговаравме за необични нешта и суштества. Одеднаш, во непосредна близина забележавме силна сина светлина. Отрчавме да видиме што се случува.  Едно големо црвено суштество излегуваше од вселенски брод. Кога се заврте кон нас и нè погледна со своите зелени очи кои светкаа со сребрена светлина, ние почнавме да бегаме.
- Не бегајте, сакам да поразговарам со вас, јас првпат гледам некој како вас!
Ние подзастанавме и решивме да поразговараме со него.
-Ние сме деца од планетата Земја. 
Ги кажавме нашите имиња и весело почнавме да разговараме со нашиот нов пријател, Туту. Тој не беше страшен, туку мил и нежен. Се израдува кога му дадовме да јаде јаболко бидејќи никогаш не пробал такво нешто. Туту ни кажа дека на неговата планета нема деца и дека сите се големи и страшни суштества. Тој посака да одиме некогаш кај него на гости. 
            Во еден момент, се слушнаа звуци, доаѓаа возрасни кон нас. Тој се исплаши и веднаш избега. Ние стрчнавме по него, но не успеавме да го најдеме. Никогаш повеќе не слушнавме за него.
                                  Ученичка: Мирела Усоска
  

                                  Средба со суштество од друга планета
                
                Марти беше џуџе од друга планета. Го запознав во блискиот парк при едно негово слетување на Земјата. Нашето запознавање беше необично и страшно. Тој слета со силен звук и зад себе остави голема сина светлина. Јас многу се исплашив, а и тој не беше ништо подобар.
              Навистина беше интересен. Откако му се приближив забележав дека ми е до половината, со симпатично лице и широка насмевка, а очите му светкаат со зелен сјај. По почетната збунетост, брзо се спријателивме и започнавме разговор.
 - Јас сум од планетата Мартија, дојдов да запознам нови другари.
-Одлично, му одговорив, ти си на вистинското место. Најпрвин ќе те однесам дома, а потоа ќе те запознам со моите другари и другарки.
            Во мојот дом се чудеше на мебелот, големиот број украси, слики... Од храната што ја приготви мојата мајка, се насладуваше со задоволство. Тој никогаш не пробал таква храна. На Мартија, жителите јаделе само зеленчук и овошје.
            Најголемо изненадување, за него, беше кога го однесов да игра фудбал на училишното игралиште. Марти трчаше по топката, се вртеше наоколу радосен што научи нешто ново.
- Ах, си поминав прекрасно! - ми рече на заминување.
            Сите бевме тажни што си оди, но ни вети дека ќе дојде повторно, заедно со неговите другари и ќе одиграме пријателски фудбалски натпревар.
                                Ученичка: Хафса Мевмедоска