Македонски народни приказни-Лошата снаа

                         Драматизација на приказната „ Лошата снаа“
                 Прва сцена
(Свекрвата ја мести масата за ручек, носи лажици, чинии, а снаата седнала нога на нога со скрстени раце и ја гледа попреку)
Снаата:Ти мори! Седни, седни де!
(свекрвата седнува на столот, а снаата грубо)
Снаата: Стани! Стани, ајде! Кој ти рече да седнеш!... Си седнала... ах!
Свекрвата: Снао, ама ...
Снаата: Молчи! Уста да имаш,јазик да немаш!
Свекрвата: Ами, снао!што сум сторила за толку да ме мачиш? Замесив леб, го испеков, чинии кладов, гравот го направив...
Снаата: Го направи, а? Каде е! Не го гледам поставен!? Да го донесеше!?
Свекрвата: А,а,а...да го донесам?
Снаата:Ами, да го донесеш!
Свекрвата: Ќе го донесам, ќе го донесам (тргнува да оди по гравот)
Снаата: Стој! (свекрвата се враќа) Да не си мрднала! Корење ќе пуштиш! Ќе одиш,
јас кога ќе ти речам!
Ручек нема, син ти ќе дојде, таа си застанала, стои! Носи го гравот на трпеза!
Свекрвата: Зошто, снао, ме мачиш толку? Што сум сторила за толку да ме мачиш?
Снаата: Немам време, јас тебе да ти покажам, па тогаш да видиш! Ќе го донесеш, ами, ќе го донесеш!
Свекрвата: Еве, еве, ќе го донесам (излегува)
Снаата: Леле, леле, што чурук свекрва ми се погоди, раат не можам да видам!
     Втора сцена
(Свекрвата излегува од собата и го среќава синот на скалите.Таа е загрижена, а синот тоа го забележува)
Свекрвата:О, добар ден, синко, стигна?
Синот:Да, мајко, дојдов, како си ти?
Свекрвата:(тивко) Добро, добро!
Синот:Не е добро, не ми изгледаш така. Кажи ми што се случува?
Свекрвата:Ами, синко, ако ти кажам, нема да поверуваш. Подобро самиот види со сопствени очи, белким ќе се увериш.
Синот: Добро, мајко!(застанува зад вратата)

        Трета сцена
(Снаата седнала на столот и чека ручек. Влегува свекрвата и го става котлето со грав на масата)
Снаата: Кај си досега, ручек се стори?
Свекрвата: Еве, доаѓам, невесто тука сум!(Свекрвата сака да седне, а снаата и вели)
Снаата:Чекај, не седнувај! Јас сум газдарица во куќава и ќе правиш јас како што велам!И, додека чекаме, заиграј и запеј нешто!
Свекрвата: Аман, снао, како сум можела да играм и пеам, сега....Аман!
Снаата: Ќе пееш и ќе играш! Ајде, почнувај!
Свекрвата:(почнува со пеење)
   Еве, вака синко катаден ... (пее бавно)
Снаата: Тоа, песна ли е, дај нешто повесело!
Свекрвата:(пее побрзо и игра)
   Еве, вака синко, катаден, катаден...
Снаата(луто) Е, е, е...песна ли е тоа?(ја имитира) Сега ќе видиш ти! (ја зема фурката и сака да ја удри)
Синот:(излегува од зад вратата и влегува во собата) Кому ти со фурката?Сега ќе видиш ти (и ја зема фурката и замавнува по неа)
Свекрвата:Аман ,синко, остај ја, доста, греота е!
Синот:Земај ги парталите и надвор од куќава!
Снаата:Немој, не бркај ме. Ќе чистам, ќе перам, ќе готвам!
Синот: Ќе ја слушаш и почитуваш мајка!
Снаата:Ќе ја слушам! Прости ми мајко! (ѝ бакнува рака)
Синот: Ајде, сега, седнете!
Снаата: Не, не, јас ќе си постојам!

    Според приказната „Лошата снаа“ на ТВ Морис - Охрид

Вечна борба помеѓу снаата и свекрвата

                               

Македонски народни приказни — Трајче наш си дојде

Драматизација на приказната „Трајче наш си дојде“

(Еден селски терзија си одел да шие алишта по селата. Секогаш убаво облечен, со ножиците и метрото во појас, стапчето во рака како вистински господин. Еден ден, поминал покрај некој овчар и го чул како коментира.)
Овчарот: Их, да сум и јас, еден терзија уште понаголемо би одел од него!
Терзијата: Сакаш да бидеш терзија, бре брате?
Овчарот: Сакам, ама кој ќе ми ги пасе овците?
Терзијата: Ајде, јас ќе ти ги пасам овците. На ти ги ножициве, метрово и стапчево и оди во, ене, она село, прашај за бегот кај седи, па ќе ти го покажат конакот негов. Тој има алишта за шиење, а ти кажи му дека си мој калфа.
Ајде, одмени ме некој ден, да се раатисам, лебаа ти, зашто ми се здодеало клапајќи како некој пес по селава.
Овчарот: Да си жив брате! Ме спаси од овциве! (ги зел ножиците, метрото и стапчето и тргнал кон селото)
Ја нашол куќата и тропнал на вратата.
Бегот: Што си дошол, бре, синко?
Овчарот: Еј, дојдов да ти шијам алишта, бегу. Мајсторот ме прати. Јас сум калфа негов, ама поарно од него знам да шијам.
Бегот: Добро, бре синко, добро, таков ми треба мене.
(оди во друга соба по  еден топ чоја)
Овчарот без да го праша бегот што сака да му сошие, почнува да мери на чојата и сече неколку парчиња, а потоа дури го прашува)
Овчарот: Што сакаш бегу, да ти сошијам, најнапред?
Бегот: Соши ми, бре синко, една долама со срмени гајтани и едни чакшири, пак после да видиме.
(Овчарот фати да ја сече чојата. Ја исече целата чоја.)
Бегот: Море што правиш, бре синко, ти ја исече сета чоа!
Овчарот: Нешто друго ми текна бегу: ќе ти сошијам една наметка за дожд. Кога ќе одиш во војска, да се загрнуваш на коњ кога ќе врне; пак ич да не сакаш да знаеш од дожд, како некој овчар!
Бегот: Еј, добро, бре синко, добро, и тоа ми треба.
(Сече овчарот, сече ја исече чојата на уште помали парчиња)
Бегот: А, бре што правиш така, ти ја исече сета чоа и галиба ништо не ќе направиш?
Овчарот: Не, ага, нешто друго ми текна: ќе ти направам едно тагарче или една чанта за леб носење, кога ќе одиш во војска, да си носиш.
Бегот: А, бре пезевенк, тоа чојата не е кожа од јаре, та да ми правиш тагарче ели чанта, ти ја запусти сета чоа!
Овчарот: Чекај, ага, чекај, нешто друго ми текна да ти направам: ќе ти направам еден лажичник со рески и со киски како овчарите што си прават за лажици носење.
(Бегот, налутен бидејќи целиот топ со чоја е уништен и исечен на парчиња, му скокна на овчарот со едно дрво и почна да го тепа)
Бегот: Чекај, анасана пезевенк, мајсторот не те научил како се крои и шие!
(продолжува да го тепа и тера надвор од куќата)
         (Од Македонски народни приказни - Марко Цепенков)

Секој со својот занает

           

Македонски народни приказни-„Жената што сакала да меси зелник без брашно и мас“

Драматизација на приказната,,Жената што сакала да меси зелник без брашно и мас" 

(  Една жена си имала едно дете на седум-осум години.)
Жената:Ах,бре чедо,да имав троа брашно и мас,тики да напраев еден зелник,со едни витки големи,така толкаи,ад си ручавме,та после ќе се скиниме во да пиејќум.

Детето:(Ја гледа мајката право во уста,како навистина да меси зелник)

Еда, мори мајко,кога ќе месиш,тики кога ќе скршам од витката еден толкав комат за да си јадам везден.

Жената:како бидуат да скршиш толкав голем комат,бре никаквику,бре ненаситнику,ами по малку се кршит,бре ненаситнику еден!(му удира шлаканица)

(Детето се расплакало ,слушнал таткото и дошол да види што се случува)
Мажот:што плачит,мори, детето кој ми го тепат?

Жената:Ами, ако плачит,нека седи мадру,нека не кршит витка голема,за да не го тепам.

Жената раскажала за зелникот,а мажот луто)

Мажот:Зошто не го остаааш детето,мори,да ми јади витка колку што ми сакат,и да ми растит?Еве, сега, татка ти ќе си го најдиш, ја чекај да видиш ти!

(Зел еден стап,ја натепал жената и сите соседи се собрале)

Човекот:Море, стој чоече да видиме што стори жената што ја тепаш?

(откако се разбрале зошто е викотницата и плачењето човекот насмеано)

Човекот:Е,е,е нероден Петко,капа му купиле.